Yeni Antlaşma’da para verme konusunda en uzun süre devam eden teşvik 2. Korintliler 8-9’da bulunur. Bugün 2. Korintliler 8’deki bazı vurgular üzerinde duracağım.
(1) Pavlus, kuzeydeki eyalette yaşayan ve Korintliler de dahil olmak üzere Ahaya’dakiler tarafından genellikle biraz aşağı bir tür olarak görülen Makedonyalıların cömertliğine atıfta bulunarak Korintlileri bağışta bulunmaya teşvik eder. Mesih’teki bazı kardeşlerin yaşamlarında Tanrı’nın lütfunun kanıtlarını aktarmak, diğerlerini Mesih’e daha yakın bir şekilde uymaya teşvik edebilir.
(2) Pavlus, Makedonyalıların sadece “büyük sıkıntılarla denenmeleri” bağlamında cömert olmadıklarını (8:1-3), aynı zamanda maddi bağışlarının “kendilerini önce Rab’be, sonra Tanrı’nın isteğiyle bize” adamaları gerçeğinin bir işlevi olduğunu vurgular (8:5). Elçi, ilke olarak kendini Rab İsa’ya ve dolayısıyla onun hizmetkâr önderlerine vermenin yerine geçebilecek türden bir armağanı pek düşünmez.
(3) Bu bağış konusunda sebat ve tutarlılık üzerinde önemli bir vurgu vardır. Anlaşılan Korintliler bir yıl önce belli bir miktar bağışta bulunmaya söz vermişlerdi. Şimdi Pavlus Titus’u göndererek, iyi başladıkları işi tamamlamaları için onları teşvik eder. Yani bugün: planlı, düzenli, cömertçe vermek, duygusal bir çağrıyla sizden alınan büyük bir tıkınmadan daha iyidir, çünkü birincisi, Mesih’e ve onun işine tutarlı bir şekilde adanmış bir kalbin daha iyi bir göstergesidir.
(4) Pavlus, Hristiyan cömertliğinin, söz söylemekte, bilgide, her tür gayrette ve tanrısal önderlere sevgi gibi erdemlerle birlikte, bir bütün olarak Hristiyanların üstün olması gereken şeylerden biri olduğuna karar verir (8:7).
(5) Pavlus Hristiyan cömertliğinin yeni bir yasal talebin sonucu olmasını istemez: “Bunu buyruk olarak söylemiyorum” diye yazar (8:8). Kendini inkâr eden bir şekilde cömert olmak için mümkün olan en büyük teşvik, “yoksulluğuyla siz zengin olasınız diye, zengin olduğu halde sizin uğrunuza yoksul” olan Rab İsa Mesih’te bulunur (8:9). Pavlus’a göre, bu Mesih’i tanımaktan gerçekten zevk alan birinin cimri olması düşünülemez.
(6) Pavlus Korintliler’in, bu paranın diğer imanlılara (8:13-14 –muhtemelen Yahudiye’deki yoksul imanlılara) yardım edecek olmasına rağmen, bunun onları Karun gibi zengin etmek için değil, yoksulluklarını hafifletmek için olduğunu bilmelerini ister.
(7) Pavlus, parayı taşımak için gönderdiği elçileri seçerken bile, sadece mali konularda doğru olanı yapmakla kalmayıp, aynı zamanda doğru olanı yaparken görülmek için de olağanüstü özen gösterir (8:16-24).