Günah ne kadar çarpık bir şeydir. Güdüleri ve entrikaları karmaşık ve sapkındır.
Bir düzeyde 2. Samuel 14’ün anlatımı oldukça basittir. Bir başka açıdan ise düşündürücü ironilerle doludur.
Davut mümkün olan en kötü yolu seçer. İlk başta Avşalom’u basitçe affedemez, çünkü bu aslında kendisinin, Davut’un Amnon’a karşı kararlı bir şekilde harekete geçmesi gerektiğini kabul etmek anlamına gelecektir. Öte yandan Davut Avşalom’u kesin bir şekilde sürgüne göndermeyi de kendine yediremez, bu yüzden gizlice yasını tutar. Yoav’ın “bilge kadın” ile yaptığı hileden sonra (14:2), Avşalom’u geri getirmeye karar verir. Ancak burada bile kararsızdır. Eğer Avşalom’un ülkeye ve başkente dönmesine izin verecekse, neden onu Davut’u görmekten ve dolayısıyla aile toplantılarından ve benzer şeylerden mahrum bırakmaktadır? Bölümün sonunda bir uzlaşma olur. Ama ne pahasına? Sorunlar çözülmemiş, sadece masanın altına süpürülmüştür. Öte yandan, Davut oğlunu affetmeye kararlıysa, neden onu birkaç yıl boyunca arafta bırakır? Öz babası tarafından gördüğü bu muamele bir sonraki bölümde anlatılan isyanı ne kadar körükler?
Davut’u bu “bilge kadın” aracılığıyla Avşalom’u geri getirmeye ikna eden adamın, Davut’un yıllar önce terbiye etmesi gereken adamın ta kendisi olmasında küçük bir ironi yoktur (bkz. 9 Eylül). Eğer Davut Yoav’ı terbiye etmiş olsaydı, şu anda nerede olurdu? Muhtemelen kralın danışmanlarını ve ricacılarını manipüle etmiyor olurdu.
Görünüşe bakılırsa, Avşalom Yoav’la görüşebilmek ve sonunda kralın gözüne girebilmek için olağanüstü şeyler yapmaya hazırdır. Bir adamın arpa tarlasını yakmak oldukça büyük bir adımdır (14:29-32). Yine de kralın sarayına ve huzuruna kabul edilmek için duyduğu tüm içten tutkuya rağmen, Avşalom’un tahtı gasp etmeye kalkışması uzun sürmeyecektir (bölüm 15). İşte en büyük ironi budur. Onca çabadan sonra Avşalom sonunda Davut’un huzuruna kabul edilir: “Avşalom kralın yanına gelip önünde yüzüstü yere kapandı. Kral da onu öptü.” (14:33). İstediğini elde etmişti. Peki, bir sonraki bölümdeki acımasız ayaklanmayı başlatan ne tür bir güce aç kızgınlıktır?
Öyküyü başından beri izleyenler, isyanın tüm yakın nedenlerini, korkunç sonuca yol açan tüm kişisel başarısızlıklar arasındaki anlaşılabilir bağlantıları algılamakla kalmayacaklardır. Ayrıca Tanrı’nın, Bat-Şeva ve Uriya meselesi yüzünden Davut’u cezalandırmak için, ev halkından birinin başına felaket getireceğini önceden bildirdiğini de hatırlayacaklardır.