2. Samuel’in yazarı (kim olduğunu bilmiyoruz) açıkça Davut’un tüm İsrail üzerinde nasıl hüküm sürdüğünü kaydetmenin önemli olduğunu düşünmektedir. Kanonik olarak bu önemlidir, çünkü doğrudan “büyük Davut’un büyük Oğlu”na götüren Davut hanedanının başlangıcıdır (bkz. 17 Mayıs). Bu çerçevede, bu iki bölümdeki (2 Sam. 4-5) birkaç özellik üzerinde düşünmek istiyorum.
(1) Davut’un tahtı kendisi için daha çabuk güvence altına alabilecek bir eylemde bulunmadan, taht için beklemeye nasıl hazır olduğunu gözlemlemek oldukça çarpıcıdır. İş-Boşet’e karşı tutumu da en az o kadar etkileyicidir. İş-Boşet’in katilleri Baana ve Rekav, işledikleri (dönemin yaygın standartlarına uygun olarak) acımasız suikastla yükselen yıldızın gözüne gireceklerini düşünürken, Davut’un adalete olan bağlılığının idamlarını garantilediğini öğrenirler. Bu bölümdeki tek burukluk çifte standarttır: Bu katiller işledikleri suçun cezasını adil bir şekilde çekerken (2 Sam. 4), bir önceki bölümde katil Yoav gücü nedeniyle herkesin önünde utandırılır ama idam cezasına çarptırılmaz.
(2) Bu kitap, “İsrail’in bütün oymaklarının” (5:1) Hevron’da Davut’a nasıl yaklaştıklarını ve onu kralları olmaya davet ettiklerini dikkatle anlatır. Tanrı’nın takdiriyle, Baana ve Rekav’ın şeytanca suikastı, Tanrı’nın Davut’a verdiği sözün yerine gelmesine neden olur.
(3) Davut’un Yeruşalim’i ele geçirmesi (5:6-12) kaydedilmelidir, çünkü burası sadece Davut’un başkenti olmakla kalmaz, aynı zamanda Buluşma Çadırı’nın da yeri olur. Oğlu Süleyman’ın hükümdarlığı sırasında tapınağın yapılacağı yer haline gelecektir. Son derece önemli teolojik konular Yeruşalim ve tapınak etrafında döner. Bunlar sırayla (Sürgün’den önce ve sonra) peygamberler, İsa’nın kendisi ve Yeni Antlaşma yazarları tarafından ele alınır. Örneğin, Yuhanna 2:13- 22; Galatyalılar 4:21-31; İbraniler 9; 12:22-23; Vahiy 21-22 üzerinde düşünün.
(4) Her şeyden önce, İsrailliler Davut’u kralları olmaya davet ettiklerinde şöyle derler: “RAB sana, ‘Halkım İsrail’i sen güdecek, onlara sen önder olacaksın’ diye söz verdi” (5:2). “Gütme” teması “hükümdar” temasından daha kapsamlıdır ve çeşitli şekillerde geliştirilmiştir. Sürgünün başlangıcında Tanrı, sürüyü korumak ve beslemekten çok koyunları soymakla ilgilenen sahte “çobanları” azarlar (Hezek. 34) –ki bu günümüzde bilinmeyen bir olgu değildir. Bu yüzden Tanrı tekrar tekrar kendisinin halkının çobanı olacağını vaat eder; gerçekten de bu kulu “Davut “u (Davut’un ölümünden üç buçuk yüzyıl sonra!) onların çobanı olması için gönderecektir (Hezek. 34:23-24; bkz. 20 Mart). Zamanı geldiğinde, Davut’un soyunun gerçek varisi, “Ben iyi çobanım” diye ilan eder (Yuhanna 10:11).