Dört bölümün hepsi Tanrı’nın takdiri temasına katkıda bulunur.
Yaratılış 27, birçok yönden acıklı ve sinsi bir öyküdür. Daha önce Esav doğuştan gelen hakkını hor görmüştü (25:34); şimdi de onu hileyle elinden alır. Bu konuda Yakup’a, çocukları arasında kayırmacılık yapan ve kocasına sadakatsizlik gösteren annesi Rebeka rehberlik eder. Esav öfke nöbeti geçirir ve yaptıklarıyla ilgili hiçbir sorumluluk almaz. Aslında, acısını besler ve kardeşini öldürmeyi planlar. Vaat edilen soyu oluşturan ailenin durumu pek iyi değildir.
Yine de bu bölümü tüm kitabın akışı içinde okuyanlar, Tanrı’nın Rebeka’ya ikiz kardeşler doğmadan önce, büyüğün küçüğe hizmet edeceğini söylediğini hatırlarlar (25:23). Belki de Rebeka’nın böyle davranmasının nedenlerinden biri de budur: Görünüşe göre Tanrı’nın öngörüsünü yerine getirmek için biraz yardıma, hatta ahlaksızca bir yardıma ihtiyacı olduğunu hissetmişti. Yine de bu kirli ve kötü eylemlerin ardında Tanrı gizemli bir şekilde vaat edilen soyu belirlediği sona ulaştırmak için amaçlarını gerçekleştirmektedir. Kuşkusuz Tanrı, soyu devam ettirmek istediği kişi Yakup olsaydı, onun önce doğmasını sağlayabilirdi. Bunun yerine Esav önce doğar, ama Yakup seçilir, sanki soyun önemli olduğunu, ama Tanrı’nın egemen, araya giren seçiminin salt insan kıdeminden, salt ilk soydan daha önemli olduğunu söylemek ister gibi.
Matta 26’da yetkililer adaleti yozlaştırmak ve siyasi bir sorunu çözmek için çirkin bir komplo kurar; İsa’nın yakınlarından biri olan Yahuda efendisini satar; İsa Getsemani’de acı çeker, tutuklanır ve bir öpücükle ihanete uğrar. Sanhedrin mahkûmunu mahkûm eder ve ona acımasızca davranır, Petrus İsa’yı reddeder. Yine de kitabın akışı içinde, Tanrı’nın arzu edilen sona ulaşmak için egemen kontrolü elinde tuttuğundan kim şüphe edebilir? İsa canını “birçokları için fidye olarak” (20:28) verecektir ve bu bölümdeki tüm başarısızlıklar, acılar ve günahlar kurtuluşla sonuçlanacaktır.
Ester kitabında Tanrı kelimesi bile kullanılmaz, ama burada da Haman’ın hükümet tarafından onaylanmış büyük soykırımı bile Tanrı’nın kurtarışına doğru gitmektedir. Ve Pavlus (Elç. 26) Sezar’a başvurmasaydı, görünüşe göre beraat edecekti –ama tam da bu başvuru onu sonunda İmparatorluğun kalbinde Müjde’yi ilan etmeye götürür.
Takdiri ilahi gizemlidir. Yanlış eylemleri haklı çıkarmak ya da günahı hafifletmek için asla kullanılmamalıdır: İshak ve ailesi fazlasıyla adildir, Yahuda hilekâr bir alçaktır, Haman rezildir ve Pavlus’u yargılayan Roma mahkemesi fazlasıyla yozlaşmıştır. Yine de Tanrı perde arkasından egemen bir şekilde hükmeder, kanlı olaylardan yücelik, utançtan onur çıkarır.