Vaftiz, Yeni Ahit'te iki temel unsurdan oluşur: iman eden kişi ve su. Yöntem (daldırma, dökme, serpme) ve zaman (bebek-yetişkin) konularında Hristiyan gelenekleri arasında farklılıklar vardır.
Yeni Ahit'teki vaftiz örnekleri ağırlıklı olarak daldırmayı destekler — "vaftiz" kelimesinin Yunanca kökeni "baptizo" daldırmak anlamına gelir. Elçilerin İşleri 8:38-39'da hadım için "suya indiler" ve "sudan çıktılar" ifadeleri geçer.
Bebek vaftizi, Reformcu ve Katolik geleneklerde antlaşmasal bir işaret olarak uygulanır (Yaratılış 17'deki sünnetin yeni antlaşma karşılığı). Baptist gelenek ise yalnızca iman ikrarında bulunan kişilerin vaftizini savunur.
Her iki görüşte de vaftizin kendisinin kurtarmadığı — yalnızca Mesih'e olan imanın kurtardığı — kabul edilir. Vaftiz, o imanın kamusal işaretidir.