Dua ve Tanrı’yla İlişki
Dua, inananın Tanrı'yla olan kişisel konuşmasıdır. Kutsal Kitap belirli "doğru kelimeleri" dayatmaz; aksine İsa, Matta 6:7'de "dua ederken putperestler gibi boş sözler tekrarlamayın" diye uyarır.
İsa öğrencilerine Rab'bin Duası'nı (Matta 6:9-13) bir kalıp olarak verdi. Bu dua dört ögeyi içerir: Tanrı'yı yüceltme, O'nun krallığını arama, günlük ihtiyaçları isteme, bağışlanma ve korunma talep etme.
Dua yalnızca dilek listesi değil, Tanrı'yla ilişkidir. Şükür, itiraf, yakarış ve sessiz dinleme duanın önemli parçalarıdır. 1. Selanikliler 5:17 "sürekli dua edin" der — bu, zihnimizin Tanrı'ya açık kalması demektir.
Dua cevap bulmayabilir ya da beklediğimizden farklı şekilde cevaplanabilir. Ama her dua, Tanrı'nın yüreğini bize, yüreğimizi O'na açmanın bir aracıdır.
Bu noktada Kutsal Kitap’ın dua anlayışı, yalnızca bireysel dindarlık değil, antlaşma halkının yaşam biçimi olarak da karşımıza çıkar. Eski Antlaşma’da Daniel’in günde üç kez Tanrı’ya yönelmesi, baskı altında bile duayı sürdürmenin örneğidir (Daniel 6:10). Elçilerin İşleri’nde ise ilk kilise, “dua etmeye ve sözün hizmetine” bağlı kalarak (Elçilerin İşleri 6:4) topluluğun ortak önceliğini göstermiştir. Yani dua, özel bir an kadar kilise yaşamının da merkezindedir.
Rab’bin Duası’nın kalıp oluşu da burada önemlidir. İsa öğrencilerine sadece ne söylemeleri gerektiğini değil, neyi öncelemeleri gerektiğini öğretir: Baba’nın adının yüceltilmesi, krallığının gelmesi, isteğinin yeryüzünde gerçekleşmesi. Bu nedenle dua, ihtiyaçlarımızı Tanrı’nın egemenliği içine yerleştirmeyi öğretir. İsa’nın Getsemani’de ettiği dua da bu dengeyi açıkça gösterir: “Benim değil, senin istediğin olsun” (Matta 26:39). Dua, isteğin Tanrı’ya dayatılması değil, isteğin Tanrı’nın isteğine boyun eğmesidir.