Dua, inananın Tanrı'yla olan kişisel konuşmasıdır. Kutsal Kitap belirli "doğru kelimeleri" dayatmaz; aksine İsa, Matta 6:7'de "dua ederken putperestler gibi boş sözler tekrarlamayın" diye uyarır.
İsa öğrencilerine Rab'bin Duası'nı (Matta 6:9-13) bir kalıp olarak verdi. Bu dua dört ögeyi içerir: Tanrı'yı yüceltme, O'nun krallığını arama, günlük ihtiyaçları isteme, bağışlanma ve korunma talep etme.
Dua yalnızca dilek listesi değil, Tanrı'yla ilişkidir. Şükür, itiraf, yakarış ve sessiz dinleme duanın önemli parçalarıdır. 1. Selanikliler 5:17 "sürekli dua edin" der — bu, zihnimizin Tanrı'ya açık kalması demektir.
Dua cevap bulmayabilir ya da beklediğimizden farklı şekilde cevaplanabilir. Ama her dua, Tanrı'nın yüreğini bize, yüreğimizi O'na açmanın bir aracıdır.