Kutsal Kitap’ta Romalılar 1:14’te elçi Pavlus şöyle der: “Grekler’e ve Grek olmayanlara, bilgelere ve bilgisizlere karşı sorumluluğum var.”

Bu ifade ilk bakışta şaşırtıcı olabilir. Pavlus neden kendini tüm insanlara karşı “borçlu” hissediyordu? Burada bahsedilen borç maddi bir yükümlülük değil, ruhsal ve ahlaki bir sorumluluktur.

“Borç” Ne Anlama Geliyor?

Pavlus’un sözünü ettiği borç, Tanrı’dan aldığı müjdeyi başkalarıyla paylaşma yükümlülüğüdür. İsa Mesih aracılığıyla kendisine verilen kurtuluş mesajını yalnızca kendisi için saklayamazdı. Bu mesajı iletmek, onun çağrısının ve hizmetinin merkezindeydi.

Bu yüzden Pavlus, müjdeyi henüz duymamış olan herkese karşı kendini sorumlu hissediyordu. Bu bir zorunluluk değil, Tanrı’nın lütfuna karşı duyduğu içsel bir bağlılıktı.

Bu noktada Pavlus’un dili dikkat çekicidir. “Borçluyum” derken, sanki kendisine ait bir hazineyi paylaşmak zorundaymış gibi konuşur. Aslında mesele, Tanrı’nın ona emanet ettiği müjdedir. Emanet, sahibinden bağımsız düşünülemez. Pavlus’un vicdanında ağırlık yapan şey, bu mesajın büyüklüğü ve bu mesajı duymamış insanlara karşı duyduğu sevgiyle birlikte gelen sorumluluktur.

Tarihsel olarak da bu, Roma İmparatorluğu’nun çok dilli ve çok kültürlü dünyasında son derece anlamlıydı. Pavlus yalnızca Yahudilere değil, Grek dünyasına, Roma kültürüne ve farklı topluluklara da yönelmişti. Müjde’nin sınır tanımadığını bizzat kendi hizmetiyle göstermişti. Bu yüzden onun borcu, dar bir etnik aidiyete değil, Tanrı’nın bütün halkları toplama amacına dayanıyordu.

“Yunanlılar ve Barbarlar” Kimlerdir?

Pavlus’un kullandığı bu ifade, aslında tüm insanlığı kapsayan bir ayrımı temsil eder:

• Yunanlılar: O dönemde kültürlü, eğitimli ve Grek dünyasına ait kişiler
• Barbarlar: Grek kültürüne ait olmayan, “yabancı” veya eğitimsiz kabul edilen halklar

Aynı şekilde “bilgeler ve bilgisizler” ifadesi de toplumdaki her seviyeden insanı kapsar. Pavlus’un vurgusu açıktır: Müjde belirli bir kültüre, zekâ seviyesine ya da sosyal sınıfa ait değildir. Herkes içindir.

Bu ayrım, insanın dış görünüşüne, diline ya da toplumsal konumuna göre değer biçen eski dünyanın alışkanlıklarını da açığa çıkarır. Grek-Roma dünyasında “Yunanlı” olmak çoğu zaman kültürel üstünlükle ilişkilendirilirdi; “barbar” ise neredeyse medeniyetin dışı gibi görülürdü. Pavlus ise bu kalıpları müjdeyle tersyüz eder: Tanrı’nın kurtuluşu, eğitimli olana da sade olana da, saygın olana da dışlanmış olana da ulaşır.

Evrensel Bir Görev

Pavlus’un bu yaklaşımı, müjdenin evrenselliğini güçlü bir şekilde ortaya koyar. Tanrı’nın kurtuluş mesajı yalnızca belirli bir gruba değil, tüm insanlara yöneliktir.

Bu nedenle Pavlus, sadece kendi halkına değil, tanımadığı ve farklı gördüğü insanlara da gitmekle yükümlü olduğunu düşünüyordu. Bu, onun hizmet anlayışının temel taşlarından biridir.

Burada önemli olan bir başka nokta da şudur: Müjdenin evrenselliği, her insanın otomatik olarak kurtulduğu anlamına gelmez; aksine, kurtuluş çağrısının herkes için geçerli olduğu anlamına gelir. Pavlus’un görevi, seçilmiş olanları Tanrı’nın çağrısına götüren aracılık göreviydi. Bu yüzden “herkes için” ifadesi, mesajın sınırını değil, muhatabını anlatır.

Bizim İçin Ne İfade Ediyor?

Bugün de bu sözler, imanlılar için önemli bir hatırlatmadır. Müjde yalnızca kişisel bir deneyim değil, paylaşılması gereken bir gerçektir. Pavlus’un “borçluyum” demesi, Tanrı’nın lütfunu alan herkesin bu lütfu başkalarına aktarma sorumluluğunu taşıdığını gösterir.

Bu, baskı altına alan bir yükten ziyade, Tanrı’nın sevgisini başkalarına ulaştırma ayrıcalığıdır.

Bununla birlikte, bu sorumluluk yalnızca bireysel cesaret meselesi değildir; kilisenin ortak çağrısıdır. Elçiler döneminde müjde, tek bir güçlü kişilik üzerinden değil, topluluğun tanıklığıyla yayıldı. Bugün de imanlıların bir kısmı açıkça vaaz ederek, bir kısmı dua ederek, bir kısmı destek olarak aynı hizmete katılır. Müjdeyi paylaşmak, yalnızca sahnede konuşanların değil, Mesih’e ait bütün halkın çağrısıdır.

Bu yüzden Pavlus’un “borçluyum” sözü, yalnızca kişisel bir duygu değil; müjdenin ağırlığını ve güzelliğini anlayan her imanlı için örnektir. Tanrı bize lütfettiyse, bu lütuf içimizde kapalı kalmamalıdır. Biz de başkalarına doğru, aynı sadakatle ve aynı sevinçle yönelmeliyiz.