Mabet inşa edildikten sonra, tapınağın adanmasından önceki son adım, antlaşma sandığının, şimdi Davut’un Şehri Siyon’da (Yeruşalim’in bir parçası) bulunan eski çadırdan, tapınağın En Kutsal Yeri’ndeki yeni dinlenme yerine getirilmesidir. 2. Tarihler 5:1-6:11 ayetleri sadece bu geçişi kaydetmekle kalmaz, aynı zamanda Süleyman’ın adanma duasından önce halka yaptığı açılış konuşmasını da içerir (bkz. yarınki bölüm). Hem sandığın taşınması hem de Süleyman’ın açılış konuşması önemlidir.

Taşıma işlemi, Yasa’nın hükümlerine uygun olarak yapılır: sadece Levililer antlaşma sandığını taşımaya yetkilidir. Ancak taşıma yine de ulusal bir olaydır. İsrail’in ileri gelenleri ve kabile reisleri bu büyük kutlama için İsrail’in dört bir yanından bir araya gelir. Taşınmaya o kadar büyük kurbanlar eşlik eder ki, kurban edilen hayvanların sayısı kaydedilemez (5:6). Sonunda sandık En Kutsal Yer’de Keruvlar’ın kanatları altına yerleştirilir. Tarihçi bu noktada Antlaşma Sandığı’nda sadece Yasa levhalarının bulunduğunu belirtir. Muhtemelen man dolu kap ve Harun’un tomurcuklanan değneği, sandık Filistliler tarafından ele geçirildiğinde çıkarılmıştı. Her halükârda orkestralar ve korolar, 120 kişilik bir trompet bölümünü de içerecek şekilde coşkuyla şarkılar söyler. Ezgiciler Tanrı’yı şu ünlü beyitle överler: “RAB iyidir; Sevgisi sonsuza dek kalıcıdır” (5:13).

İki ayrıntı özel bir yorumu hak etmektedir.

(1) Geçmişte Tanrı’nın Buluşma Çadırı’ndaki varlığının kanıtı bir buluttu. Şimdi aynı bulut tapınağı doldurur; gerçekten de Rab’bin görkemi tapınağı öylesine doldurur ki, kâhinler dışarı atılır ve içeri girip görevlerini yerine getiremezler (5:13-14). Bu, Tanrı’nın tapınaktan hoşnut olduğunu; Buluşma Çadırı’ndan tapınağa geçişi kendisinin onayladığını ve hepsinden önemlisi, tapınak O’nun tapınağıysa, onun sadece gösterişli ritüellerle evcilleştirilemeyeceğini gösterir. O’nun varlığının görkemi en önemli şeydir.

(2) Süleyman’ın açılış sözleri de süreklilik duygusuna katkıda bulunur. Belki de bazı sadelik yanlıları Buluşma Çadırı’na bağlı kalmanın daha iyi olacağını söylemek istemişlerdir: ne de olsa Tanrı Sina Dağı’nda bunu buyurmuştur. Böylece Süleyman anlatıyı bu noktaya getiren adımları gözden geçirir: Tanrı’nın Davut’a olan vaatleri, Tanrı’nın Yeruşalim’i ve bu tapınak alanını seçmesi, Tanrı’nın Davut yerine Süleyman’ı tapınağı inşa etmesi için seçmesi vb. Böylece tapınak, tartışmalı bir yenilik olmaktan çok, kurtuluş tarihindeki bir sonraki adım ve Tanrı’nın iyi vaatlerinin yerine getirilmesidir (6:10-11).