Tanrı’nın sevgisinden Kutsal Kitap’ta çeşitli şekillerde söz edilir.
Bazı ayetlerde Tanrı’nın sevgisi seçilmişlerine yöneliktir. Diğerlerini değil, onları sever (örneğin, Yasa’nın Tekrarı 4:37; 7:7-8; Mal. 1:2). Ancak Tanrı’nın sevgisinin her zaman seçilmişleriyle sınırlı olduğunu düşünürsek, kısa süre içinde diğer temaları da çarpıtmış oluruz: “ortak lütuf” konusundaki lütufkâr sağlayışı (O, yağmurunu hem doğruların hem eğrilerin üzerine yağdıran Tanrı değil midir? [Matta 5:45]), kudretli hoşgörüsü (örneğin, Romalılar 2:4), kötülerin ölümünden zevk almadığı için asilere ölmemeleri için dönmeleri ve tövbe etmeleri için yalvarması (örneğin, Hez. 33:11). Öte yandan, Kutsal Kitap’ın Tanrı’nın sevgisi hakkında söylediklerinin hepsi bu olsaydı, Tanrı çok geçmeden elinden geleni yapmış, aciz, hüsrana uğramış bir aşığa indirgenirdi, zavallı dost. Bu, alıntı yapılan ilk pasajlar ve benzerleriyle bağlantılı olan etkin gücün sevgi dolu inisiyatifini asla açıklamayacaktır.
Kutsal Kitap’ın Tanrı’nın sevgisinden söz ettiği başka yollar da vardır. Bunlardan biri Yuhanna 15:9-11’de baskındır. Burada Baba’nın bize olan sevgisi itaate bağlıdır. İsa öğrencilerine, Baba’nın sevgisinde kalabilmeleri için, Baba’ya itaat ettiği gibi kendisine de itaat etmelerini buyurur: “Eğer buyruklarımı yerine getirirseniz sevgimde kalırsınız, tıpkı benim de Babam’ın buyruklarını yerine getirdiğim ve sevgisinde kaldığım gibi...” (15:10).
Bağlam, bunun bize insanların nasıl İsa’nın takipçisi olduklarını anlatmadığını göstermektedir. Daha ziyade, kendisini dinleyenlerin takipçileri olduğunu varsayan İsa, beslenmesi ve korunması gereken ilişkisel bir sevginin söz konusu olduğunda ısrar eder. Aynı şekilde, Baba’nın Oğul’a olan sevgisi, bu ilişkinin nasıl ortaya çıktığı (!) hakkında hiçbir şey söylemez, sadece bu ilişkinin doğasını yansıtır. Baba’nın Oğul’a olan sevgisinin başka bir yerde Oğul’a her şeyi “göstermesiyle” ortaya çıktığı söylenir, böylece Oğul Baba’nın yaptığı her şeyi yapar ve Baba ile aynı onuru alır (Yuhanna 5:19-23); Oğul’un Baba’ya olan sevgisi itaatle ortaya çıkar (14:31). Çocuklarımın bana itaat ederek ve karşı gelmeyerek benim sevgimde kalmaları gibi, İsa’nın takipçileri de onun sevgisinde kalırlar. Elbette, ne yaparlarsa yapsınlar çocuklarımı her zaman seveceğim bir anlam vardır. Ancak bu sevgide onların itaatine bağlı olan ilişkisel bir unsur vardır.
Böylece İsa bize Baba’nın sevgisine aracılık eder (15:9) ve O’na itaatimizin sonucu büyük sevinçtir (15:11). “Kendinizi tümden kutsal olan imanınızın temeli üzerinde geliştirin” (Yahuda 21).