Evlilik Bir Antlaşmadır

Kutsal Kitap, evliliği Yaratılış 2:24’te tanımlar: “Adam annesini babasını bırakıp karısına bağlanacak, ikisi tek beden olacak.” Bu, duygusal bir tercihten ibaret değil, bir antlaşma ilişkisidir.

Bu nokta özellikle önemlidir; çünkü modern dünyada evlilik çoğu zaman değişken duyguların taşıyabildiği bir ilişki gibi görülür. Oysa Kutsal Kitap’ta evlilik, yalnızca iki kişinin birbirini sevmesi değil, Tanrı’nın önünde birbirine bağlanmasıdır. Malaki 2:14, evliliği açıkça bir antlaşma olarak anarken, Süleyman’ın Özdeyişleri 2:17 de gençliğinin eşini terk eden kişinin “Tanrısı’nın antlaşmasını unuttuğunu” söyler. Yani evlilik, sadece kişisel mutluluk projesi değil; Tanrı’nın tanıklığında verilmiş, sadakat gerektiren kutsal bir bağdır.

Tarih boyunca kilise de evliliği bu nedenle ciddi bir bağlılık olarak görmüştür. Hristiyanlar evliliği yalnızca toplumsal bir düzenleme ya da romantik bir birliktelik olarak değil, Tanrı’nın yaratılıştan beri kurduğu bir düzen olarak kabul etmişlerdir. Bu yüzden evlilik yeminleri sadece törensel sözler değil, Tanrı’nın önünde verilen ciddi vaatler olarak anlaşılmıştır.

Mesih ve Kilise Örneği

Efesliler 5:22-33’te Elçi Pavlus, Hristiyan evliliğini Mesih ile kilisenin ilişkisine benzetir. Kocalar, karılarını Mesih’in kiliseyi sevdiği gibi sevmekle, yani fedakârca sevmekle yükümlüdür. Kadınlar da kocalarına Rab’be saygı duyar gibi saygı gösterirler.

Burada verilen benzetme yalnızca şiirsel ya da duygusal bir örnek değildir; evliliğin ne olduğunu açıklayan teolojik bir çerçevedir. Mesih kiliseyi kullanmaz, ezmez ya da terk etmez; onu sever, temizler, korur ve kendi yüceliğine ortak etmek üzere sadakatle gözetir. Aynı şekilde kocanın sevgisi de otoriter değil, özverili olmalıdır. Kadının saygısı da korkuya dayalı bir boyun eğiş değil, Rab’be ait bir düzen içinde verilen bilinçli ve imanlı bir karşılıktır. Elçi Pavlus’un amacı, evlilikte bir üstünlük yarışı kurmak değil, Mesih merkezli karşılıklı sadakati göstermektir.

Gündelik Hayatta Sadakat

Pratikte bu gerçek yalnızca büyük fedakârlık anlarında değil, gündelik hayatın küçük ayrıntılarında da görünür. Hastalıkta sabır göstermek, kırıcı sözler yerine yumuşak cevap vermek, bencillik yerine hizmet etmeyi seçmek, karşı tarafın ruhsal iyiliğini kendi rahatının önüne koymak; bunların hepsi Hristiyan evliliğinin ete kemiğe bürünmüş hâlleridir. Evlilikte Mesih’i yansıtmak, önce haklı olmayı değil, sadık olmayı öğrenmeyi gerektirir.

Ömür Boyu Süren Bağlılık

Evlilik, ömür boyu süren bir antlaşmadır. İsa, Matta 19:6’da “Tanrı'nın birleştirdiğini insan ayırmasın” der. Bu söz, evliliğin ciddiyetini ve yaşam boyu bağlılığın önemini vurgular.

İsa’nın bu sözleri, evliliği sadece insan iradesinin kurduğu geçici bir düzenleme olarak değil, Tanrı’nın birleştirdiği bir birlik olarak gösterir. Bu nedenle evlilikte sebat, yalnızca kişilik uyumuna ya da şartların elverişli olmasına bağlı değildir. Hristiyan evliliği, zor zamanlarda da verilen sözü hatırlar. Elbette Kutsal Kitap boşanma konusunda bazı ağır ve istisnai durumları ayrıca ele alır; fakat burada vurgulanan temel gerçek şudur: evlilik, baştan itibaren kalıcı sadakat amacıyla verilmiştir.

Lütuf İçinde Sürdürülen Bir Birlik

Hristiyan evliliği kusursuz insanlar gerektirmez. Evlilik, iki günahkârın lütuf, affedicilik ve sevgiyle birbirini Mesih’e yönlendirdiği bir yolculuktur.

Bu yüzden Hristiyan evliliğinin umudu, eşlerin doğuştan yeterli, sabırlı ya da her zaman olgun olması değildir. Umut, Tanrı’nın günahkârları değiştiren lütfundadır. Koloseliler 3:13, birbirimize katlanmayı ve birbirimizi bağışlamayı buyurur; çünkü biz de Rab tarafından bağışlandık. Evlilikte gerçek sevgi, yalnızca duygusal yakınlıkta değil, tövbe etmeyi bilmekte, affetmeyi öğrenmekte ve Mesih’in bize gösterdiği sabrı birbirimize yansıtmakta görünür.

Müjde’nin Dönüştüren Gücü

Tarihsel olarak bakıldığında da olgun Hristiyan evlilikleri, kusursuzluklarıyla değil, tövbe ve sadakatleriyle örnek olmuştur. Evliliği ayakta tutan şey sadece güçlü başlangıçlar değil, yıllar boyunca tekrar tekrar lütfa dönmektir. İki günahkâr insanın aynı evde yaşaması kaçınılmaz olarak sürtünme doğurur; ama Müjde tam da böyle bir yerde gücünü gösterir. Çünkü Mesih yalnızca bireyleri değil, ilişkileri de dönüştürür.