Kasım 9 değerlendirmesinde, Yahuda’daki son geniş çaplı reform girişimine önderlik eden Yoşiya’nın reformcu gayreti üzerinde kısaca durmuştum (2. Krallar 22). Hizkiya’nın ölümünden bu yana bir yüzyılın yaklaşık dörtte üçü geçmişti, ancak bunun büyük bir kısmı, yarım yüzyıldan fazla süren hükümdarlığı neredeyse tamamen putperest kötülüğe adanmış olan Manaşşe tarafından yönetilmişti. Şimdi aynı olaya dönüyoruz, bu kez 2. Tarihler 34’te kaydedilmiştir. Burada bazı ek ve tamamlayıcı dersler alabiliriz.

(1) Tapınağın onarılması sırasında Yasa kitabının (muhtemelen Tesniye) yeniden bulunması Yoşiya’ya Yahuda’nın durumunun ne kadar tehlikeli olduğunu gösterir: Tanrı’nın gazabı başının üzerinde sallanmaktadır. Yoşiya giysilerini yırtar, tövbe eder ve reform yapılmasını emreder. Dahası, görevlilerine bu tehlikenin ne kadar yakın olduğunu peygamber Hulda’ya sormalarını söyler (34:22). Tanrı’nın yanıtı Yeruşalim üzerindeki felaket ve yargının artık kaçınılmaz olduğudur “Yahuda Kralı’nın önünde okunan kitapta yazılı bütün lanetleri, felaketi buraya da, burada yaşayan halkın başına da getireceğim.” (34:24). Kasıtlı ve tekrarlanan antlaşma ihlalleri o kadar sürekli ve korkunç hale gelmiştir ki, yargı gelmelidir. Ancak Rab şunu ekler: “MÂdem burası ve burada yaşayanlarla ilgili sözlerimi duyunca yüreğin yumuşadı, kendini alçalttın, evet, önümde kendini alçalttın, giysilerini yırtıp huzurumda ağladın, ben de yalvarışını işittim.” (34:27) ve Yoşiya yaklaşan felaketin kendi yaşamı sırasında gerçekleşmeyeceğinden emin olur.

Burada iki açık ders vardır. Birincisi, dehşet verici bir çöküş döneminde yaşıyorsak Tanrı’nın bizden ne beklediğine dair bir fikir ediniriz: felsefe yapmak değil, kendi kendimizi alçaltmak, açıkça tövbe, gözyaşları ve pişmanlık. İkincisi, Kutsal Kitap’ta sıkça görüldüğü gibi, Tanrı öfkesini yavaş gösterir ve çok hoşgörülüdür. Bu yüzden, kutsallığının gerektirdiği yargıyı askıya almak ve ertelemek konusunda, bizim ondan merhamet dilememizden daha istekli ve acelecidir.

(2) Kralın Yahuda’nın ileri gelenlerini bir araya toplayıp onlara Kutsal Yazılar’ı ciddiyetle okuduğu sahne (34:29-31) son derece etkileyicidir. Neslimizin Tanrı’nın Sözü’nü duymaktan daha çok ihtiyacı olan hiçbir şey yoktur –ve bu, şaşırtıcı bir hızla artan bir Kutsal Kitap cehaleti döneminde gerçekleşmektedir. Dahası, Hristiyan liderlerin kişisel olarak Kutsal Yazılara boyun eğdiğini, kişisel olarak Kutsal Yazıları okuyup öğrettiklerini duymaya ihtiyaç vardır –sadece bir çeşit Hristiyan öğretisi mirasını varsayarak başka herhangi bir şeye odaklanmak yerine, saygılı, örnek teşkil eden, kapsamlı, ısrarcı ve sürekli yollarla. Hiçbir şey, hiçbir şey daha acil değildir.